Wie zich betrokken voelt bij de Evangelische Omroep, weet dat er nogal wat commotie is ontstaan rondom het programma “Op zoek naar een wonder”. Deze documentaire, die in de afgelopen zomer is uitgezonden, volgt zeven zieke mensen die met elkaar de wereld over reizen op zoek naar een wonder. Er is veel discussie geweest over de vraag of je zo wel met dit thema mag omgaan. Toen de groep op hun reis ook een hindoetempel aandeed, was de kritiek niet van de lucht.

In het boekje “Achter de schermen” vertelt Gerry Velema haar verhaal. Zij was als pastoraal werker betrokken bij de totstandkoming van deze documentaire, maar werd halverwege de reis gedwongen om terug te keren. Volgens de productiemaatschappij was haar slechthorendheid een te groot probleem om samen te werken. Volgens Gerry dulden zij geen geestelijke invulling van de reis en was haar functie van pastoraal medewerker al vanaf het begin omstreden.

De Evangelische Omroep weigert om advertenties voor dit boekje in hun bladen op te nemen. Maar ik vind het te gemakkelijk om deze publicatie af te doen als het verhaal van iemand die ongeschikt werd bevonden en daar uit rancune een verbitterd boek over schrijft. Gerry is niet verbitterd of rancuneus. Zij is oprecht bezorgd over de koers die de Evangelische Omroep vaart. Karin was de eindredactrice van het programma én ongelovig.
Zij vertelde tijdens de reis aan Gerry ‘dat ze jaren gelden iedereen voor gek zou verklaren die beweerde dat ze ooit een productie voor de EO zou gaan maken.’ Terecht vraagt Gerry zich af: ‘Wat zou er veranderd zijn? Bij Karin, bij de Evangelische Omroep en bij de christelijke televisiemakers?’
MdH