‘Doornenkroon’ gaat over relatie. Over gebroken mensen. Geloof in God. Geven.
De ik-persoon, Nick Barret, is rijk en heeft niets te doen. Hij stort zich op een vaag verhaal over een schilderij dat dertig jaar geleden gestolen is en nu plotseling weer opduikt. Hij stuit daarbij op twee drama’s: Angel, het elfjarige zwarte meisje, dat alleen is en voor haar zieke zusje zorgt. En Retha, een wanhopige moeder, die verstrikt is in een religieuze sekte.
Als hij deze twee vrouwen wil helpen, ontrafelt hij een hoop geheimen. Zo komt hij erachter dat Timothy Larrabee de verbindende factor is tussen het schilderij, het zwarte meisje en de sekte. De sekte waar Larrabeee lid van is, is namelijk op zoek naar het schilderij. Het wordt spannend als Nick erachter komt dat de ‘doornenkroon’-het teken waarmee de familie Larrabee vroeger hun slaven brandmerkte- nog steeds gebruikt wordt. Als hij hierdoor kennis maakt met de fanatieke leiders van de sekte moet hij het bijna met de dood bekopen...
Zal Retha kunnen ontsnappen uit het keurslijf van de sekte? En zal Angel haar grote geheim prijsgeven?
Het boek heeft veel verhaallijnen naast elkaar. Daardoor blijft je nieuwsgierigheid geprikkeld naar de afloop van elk stukje verhaal en lees je vlot door. Het nadeel hiervan is dat je soms niet meer snapt hoe de verbanden nu eigenlijk liggen. En dat het soms wel wat véél wordt, al die drama’s bij elkaar. Ook de overdadige aanwezigheid vond ik de betogen van de ik-persoon. Over evolutie en geloof bijvoorbeeld. Ze waren goed, maar wel teveel en soms te lang. Het spannende verhaal werd daardoor telkens onderbroken, waardoor het moeilijker las.
Een mysterieuze moord. Voodoo. Een religieuze sekte. Een meisje van elf jaar oud. Uitstekende ingrediënten voor een bloedstollende thriller zou je denken. En toch kan ik dit boek niet zo bestempelen. Spannend, ja zeker. Tot de laatste bladzijde blijf je nieuwgierig naar de ontknoping. En dan heb je uiteindelijk alleen nog maar medelijden met dat kleine meisje.