Jerry Sittser was met zijn vrouw, zijn moeder en vier kinderen op weg naar huis toen een dronken automobilist frontaal op hun auto botste. Jerry verloor zijn vrouw, zijn moeder en zijn dochter van vier jaar.
In dit boek kijkt Jerry terug op de daarop volgende jaren. Naast het enorme verlies van drie dierbare mensen, was er ook het verlies van het gewone ritme. Jerry moest naast zijn baan als docent theologie en filosofie, ook zijn getraumatiseerde kinderen opvangen en opvoeden. Dat vroeg bijna al zijn energie.
Vlak na het ongeluk besefte Jerry dat hij het grote onbekende in moest. Hij zag de toekomst als een zwart gat. Hij kon alleen maar doorgaan omwille van zijn kinderen. Hij kwam mensen tegen die hem vertelden dat hij het grootste verlies had geleden van iedereen die ze kenden. Verlies is verlies en je kunt het ene verlies niet vergelijken met het andere. Maar niet het verlies is bepalend voor de toekomst maar de keuzes die we daarna maken. Je kunt vluchten voor je verdriet of het onder ogen zien. Mensen vluchten vaak in drank of werk etc. Vaak worden de problemen alleen maar groter.
In dit ervaringsverhaal laat de schrijver zijn worsteling met God zien. Zijn honger naar wraak. Maar ookde dingen die hij nog wel had, die dingen kregen andere waarden. De kleine dingen kregen meer waardering. Hij werd milder voor anderen. Genoot meer van zijn kinderen. Zijn relatie met God werd dieper en rijker. Hoewel niemand voor het lijden zal kiezen, en Jerry dus ook niet, laat hij zien dat lijden onze ziel laat groeien. Dat we door lijden steeds meer op Jezus kunnen lijken. God dwingt ons daar niet toe. Die keus is aan ons.