Proloog

Hij had de nieuwe maan afgewacht, omdat hij de duisternis nodig had. Deze avond was perfect. Hij was in het zwart gekleed, het was onmogelijk dat iemand hem zou herkennen. De vliegveldbewaker die in de kleine uurtjes de ronde deed zou nooit opmerken dat vlak onder zijn neus iets verkeerds gebeurde. Zolang hij het maar vlug en rustig deed.
Hij keek nog eens rond of er niemand in de buurt was, en sloop toen over de asfaltbaan langs de privé-vliegtuigen die als een militaire vloot op een rij stonden, turend naar de rompen om nummer en naam te kunnen lezen.
De Eenzaamheid was de vierde van rechts, zoals hij verwacht had.
Hij wierp nog een snelle blik in het rond, bukte zich en ging onder het vliegtuig. Hij vond het wiel gemakkelijk en scheen met zijn kleine zaklantaarn om de juiste plek te vinden. Kalm haalde hij een stuk gereedschap uit zijn zak, deed wat hij had willen doen, en knipte het licht uit.
Het had minder dan dertig seconden geduurd om de catastrofe te veroorzaken die eindelijk alles goed zou maken. Grinnikend haastte hij zich stilletjes terug over de asfaltbaan. Eenmaal buiten het vliegveld begon hij te rennen tot hij zijn auto bereikte. Hij had hem ver genoeg geparkeerd om niet op het vliegveld gehoord te worden als hij hem startte. Zonder licht reed hij de straat op. Luid lachend ging hij op weg naar huis, zich verheugend op de bevrediging die hij zou voelen de eerstvolgende keer dat de Eenzaamheid gevlogen werd.
Dat zou een obstakel minder betekenen tussen hem en zijn beloning – en een overwinning meer die liet zien wie werkelijk de baas was.

1

Eenzaamheid – de perfecte naam voor het speelgoed, een naam die Jake Stevens kenschetste, maar niet omdat hij zo graag alleen was. Dat was hij niet. Hij had het altijd prettig gevonden de juiste soort mensen om zich heen te hebben, en Jake was er handig in vrienden te verzamelen, net zoals hij cognacglazen verzamelde uit alle steden waar hij geweest was. Maar de enige manier om helemaal zelfstandig te zijn, was ongebonden te blijven. Dit was Jake’s credo, en het betekende dat hij de waarde van zijn eigen eenzaamheid erkende. Aan de top van de piramide die Jake’s leven voorstelde, bestond slechts één persoon – degene waar hij iedere ochtend in de spiegel tegen lachte. Hij was negenendertig jaar, en wat hij op dit punt in zijn leven wilde had hij bereikt. Hij was vrij en welgesteld, hij had het gevoel dat de wereld aan zijn voeten lag.
Hij draafde de trap voor het Biltmore af, hij negeerde de groetende portier. Onderaan de trap stond zijn rode Porsche met draaiende motor en de bediende stapte uit. ‘Hé, doe het dak eens naar beneden, wil je?’ riep Jake naar beneden.
De jongen, niet ouder dan een jaar of achttien, wist precies hoe het moest en terwijl het dak naar beneden begon te zoeven werd Jake’s aandacht getrokken door een blondje dat de trap op kwam. Ze had de leeftijd van een studente, wel een jaar of twintig jonger dan hij, maar dat had hij nooit een probleem gevonden. Hij keek over de rand van zijn zonnebril en gaf haar zijn aanmoedigende grijns, waar hij altijd succes mee had.
Ze lachte terug, dat deden ze altijd, en hield haar pas in toen hij op haar af kwam. ‘Meestal ben ik niet zo direct, dame, maar ik heb door de jaren heen geleerd dat je gebruik moet maken van een goede gelegenheid, want je weet niet of je nog een keer de kans krijgt. En u bent veruit de mooiste vrouw die ik heb gezien sinds ik gisteren in St. Clair ben aangekomen.’
Ze lachte alsof ze dit meer gehoord had, maar dat leek aan zijn kansen niets af te doen. ‘Ik ben Sarah’, zei ze. ‘Logeer je in het hotel?’
‘Ja,’ zei hij, ‘en als ik tijd had, zou ik me nu omdraaien en met je mee naar binnen gaan. Maar helaas…’
Hij sloeg dramatisch met zijn hand op zijn hart en zuchtte zwaar en zij lachte weer. ‘Ik moet ergens heen, om naar een vliegtuig te kijken dat ik wil gaan kopen.’ Hij wachtte even of ze wel genoeg onder de indruk was, en toen ze haar wenkbrauwen een beetje optrok, ging hij door. ‘Ik hoop niet dat je denkt dat ik het soort kerel ben dat achter elke vrouw aangaat die hij ziet, maar zou je later misschien iets willen gaan drinken met een eenzame, overgeplante Texaan? Ik kan je bellen als ik terug ben.’
Hij wist zeker dat hij zich de glinstering in haar ogen niet verbeeldde, want die had hij al zo vaak gezien. ‘Ik heb kamer 323,’ antwoordde zij. ‘Maar als ik daar niet ben, zal ik wel buiten bij het zwembad zijn.’
Het zwembad, dacht hij grinnikend. Perfect. ‘Ik bel zodra ik terug ben.’
‘Je hebt nog niet gezegd hoe je heet.’
‘Oh, ja,’ zei hij. ‘Jake. Jake Stevens.’
Maar de hare was hij al vergeten. Het kamernummer was het enige dat er toe deed. Wuivend rende hij de rest van de trap af. Hij gooide een briefje van vijf dollar naar de bediende, en gleed achter het stuur.
Florida was geweldig, dacht hij toen hij Highway 19 opreed. Kansen in overvloed. Het was puur geluk dat hij hier naartoe overgeplaatst was. Hij wilde alleen dat hij minder tijd kwijt zou zijn aan het zoeken van een huis en meer tijd over had om leuke dingen te doen in de paar dagen die hij nog had voor hij weer aan het werk moest.
Hij wachtte voor een stoplicht en leunde met zijn hoofd tegen de neksteun, zijn gezicht ving de stralen van de ochtendzon. De wind trok aan en maakte zijn haar in de war. Eigenlijk zou ik mijn haar moeten laten knippen, dacht hij in de spiegel kijkend. Maar het zag er wel leuk uit, een beetje langer, en de vrouwen schenen het prachtig te vinden. Hij besloot nog maar even te wachten.
Het stoplicht ging maar niet op groen, en hij raakte geïrriteerd. Verkeer gaf hem het gevoel de zaken niet in de hand te hebben, en er was niets waar hij meer de pest aan had.
Hij keek naar de grote reclameborden op de vier hoeken en zag er een van zijn favoriete cognac, en een van een restaurant vlakbij Honeymoon Island, een voor een winkelpromenade, en een vierde voor een televisiestation.
Het licht bleef nog steeds rood, en hij begon te zweten. Hij deed de airco aan, wel wetend dat dat weinig nut had met het dak naar beneden, maar Jake liet zich niet door logica leiden als het om zijn comfort ging.
Toen het licht op groen sprong, gaf Jake gas en zette de radio aan. De wind in zijn oren maakte het onmogelijk iets te horen, dus hij deed hem maar weer uit en probeerde zich in plaats daarvan te concentreren op het nieuwe speeltje dat hij zou gaan kopen; een Piper Arrow PA 28. Precies wat hij nog nodig had om zijn leven compleet te maken.
Als hij dit had, zou hij eindelijk alles hebben wat hij wilde.